مديريت دولتي

نويسنده: مديريت دولتي يه رشته فوق فوق تخصصيه كه البته فقط تو ادارات و دستگاه هاي دولتي ايران كاربرد داره. يعني واقعا كاربرد داره ها. خيلي خيلي پيچيده هم هست. دقيقا فرق بين مديران موفق و ناموفق همين علم خاص هست. تصور كنيد شما مدير يك دستگاه دولتي استاني شديد. شرايط هاي مختلفي جلوي روي شماست كه بايد اونا رو مديريت كنيد. دو تا فرض كلي هست كه باعث ميشه 4 تا سناريو پيش بياد.

فرض اول اينه كه آيا شما بومي استان هستيد يا خير (2 حالت) و فرض دوم اينكه از همون مجموعه اداره دولتي هستيد يا خير (2 حالت)

سناريوي اول: شما بومي استان و البته از خود اداره دولتي هستيد. خوب نكته مثبت اينه كه از طريق غير بومي بودن نميتونن زير آبتونو بزنن و خيالتون از اين جهت راحت باشه. ولي نكته منفيش اينه كه بالاخره بابا مامان داداش و خواهر و عمو و عمه دايي و خاله پس داييو خلاصه كل فاميلتونو ظرف يك روز پويش ميكنن و تمام نقاط ضعف شما رو از طريق خانواده و فاميل در ميارن. بالاخره شما وقتي كارمند بوديد با همكاراتون گپ دوستانه ميزنيد يه سري حرفا از خودتونو خونوادتون زديد. اينجاست كه اون حرفا كار دستتون ميده. حالا بريم ببينيم بايد چكار كنيم.

خوب روز اولي كه وارد ميشيد همه همكاراتون با گل و شيريني ميان اتاقتون. ابتدا خيلي رسمي بهتون تبريك ميگن و آرزوي طول عمر و موفقيت شما (تو دلتون و دلشون بر عكس بخونيد) رو ميكنن. شما براي اينكه سعي كني به اونا نشون بدي كه خيلي هم اين پست برات مهم نيست و دلبسته نيستي سعي ميكني باهاشون دوستانه صحبت كني كه مثلا دلگير نشن و بهت نگن چه زود خودشو گرفت. البته تلاشتون كاملا بي نتيجس چون اينو نگن يه چيز ديگه ميگن. بگذريم. اينجا بايد جماعت همكارارو دو قسمت كرد. اونايي كه وقتي پستي نداشتيد دوستتون بودن (به ظاهر) و كساني كه به هر دليلي از شما خوششون نمياد. البته اين دسته بندي بعد از چند وقت يكي ميشه يعني همه ميشن اونايي كه به ظاهر با شما دوستن ولي از شما خوششون نمياد.

چند روز اول فقط به به چه چه ميشنويد و البته ملاقاتهايي براي دست بوسي. بعد وارد روزهاي كاري ميشيد. اينجاست كه بازديد هاي انفرادي شروع ميشه. هر كسي سعي ميكنه رزومه اي از خودش ارائه كنه و البته سياهه گناهان و اشتباهات ديگران رو بهتر از نكير و منكر به شما ميگه. چيزهايي كه خودشونم باور نميكنن. انواع و اقسام تجزيه و تحليلها كه بهترين كارشناسان سياسي هم نميتونن از رفتار يك فرد ارائه بدن. خوب بالاخره شما به چند نفر بيشتر از بقيه اعتماد داريد و حرفهاي اونا رو بيشتر باور ميكنيد. معمولش اينه وقتي شما مدير ميشيد يك سري معاون و مدير هستن كه يا بايد عوض بشن يا اظهار وفاداري و بيعت كنن تا موندگار بشن. خوبي داستان اينجاست كه شما از قبل همه رو ميشناسي و خيلي سريع ميتوني تو اين فقره خاص تصميم گيري كني. مطمئنا چندتا دوست صميمي تو اداره از قبل داشتي كه مورد وثوقن پس خيلي سريع دست به تغيير ميزني. با اينكار عملا كلنگ قبر مديريتتو ميكني. چرا؟؟ با اينكار عملا دو گروه رو با خودت دشمن كردي:

يك: معاونين و اعيان و اعوانش كه به دليل بركناري منافعشون رو از دست دادن.

دو: دوستاني كه در اين خان نعمت تقسيم پستها سرشون بي كلاه مونده و چون خودشونو ذيحق ميدونستن الان ناراحتن و چاشني زيرآب زني رو براتون پر ميكنن.

البته اين نكته تقريبا ثابته كه اگر اداره اي 60 نفر كارمند داشته باشه عين 60 نفر هم توانايي مديري دارن هم معاوني و هم مشاوري و ... . در اين شك نكنيد.

خب پس از تغييرات وارد فاز عملياتي ميشيد. اهداف جديد رو تعريف ميكنيد. قله هاي افتخاري كه قراره فتح كنيد رو براي همه ترسيم ميكنيد. كارها و وظايف هر كسي رو بهش ميگيد و برنامه ها شروع ميشه. اينجاست كه يه نفسي ميكشيد و از اينكه انقدر خوب برنامه ريزي كرديد خوشحال ميشيد كه ناگهان تلفن شروع به زنگ زدن ميكنه. حالا نوبت ساير مديران خارج از مجموعه شده كه ضمن عرض تبريك به مناسبت انتصاب شايسته جنابعالي به سمت مدير ارشدي دستگاه خواسته هاي خودشونو بيان ميكنن و اميد دارن شما به همشون جامه عمل بپوشونيد. از اونجا كه معمولا خواسته هاي همه با هم در تضاد هستن عمل به يكي موجب نفي ديگري ميشه. شما دو راه داري (اين بين همه سناريوها مشتركه البته)

يا تماما به يكي بپردازي و از ديگري چشم پوشي كني كه فاكتور اصلي ميران تاثير درخواست كننده در سطح مديريت كلان استانه. يا اينكه همه خواسته هارو بررسي كني و با يك برنامه ريزي صحيح جوري رفتار كني كه نه سيخ بسوزه نه كباب كه البته روش دوم بيشتر به قبر مديريتت كمك ميكنه. اكثر مديران موفق روش اول رو برگزيدند ديگه كه الان موفقن.

براي اينكه خيلي داستان طولاني نشه و البته حوصله عزيزانم سر نره تو چند پست ادامشو بيان ميكنم. بالاخره بازار گرميم هست منم بايد يه جوري نون بخورم ديگه.