اقتصاد در سراشيبي سقوط

شايد مثال شخصي كه در مرداب گرفتار شده به درك اين شرايط كمك كن. فردي كه در مرداب افتاده هر چه بيشتر دست و پا بزند سريعتر فرو خواهد رفت. وقتي دولت شرايط بد اقتصادي را پيش بيني نميكند و منتظر است تا اتفاقي در بازاري رخ دهد و به مرز بحران برسد و سپس اقداماتي بعضا عجولانه صورت دهد تا به صورت مقطعي بازار را سرو سامان بخشد نمونه همين دست و پا زدنهاي بي نتيجه فرد گرفتار در مرداب است. زماني كه به دليل منفعل بودن تيم اقتصادي دولت شرايط بازارها به دست دلالان و سودجويان داخلي و خارجي مي افتد و دولت فاقد ساز و كار نظارتي در تله غفلت افتاده بهترين كار را براي اين اقتصاد مريض مسكن موقتي ميبيند كه ابلته ديگر اثري نخواهد داشت و بيشتر به التهاب بازار دامن ميزند. زماني كه سكه در ايستگاه عرضه قرار ميگيرد و همه انتظار كاهش قيمت را دارند با افزايش چشمگير ظرف مدت يك هفته وارد كانال 3 ميليون تومان ميشود بايد دنبال عواملي غير از اقتصادي گشت. بايد دنبال دلالان سودجويان و دزداني گشت كه بعضا بوسيله اتصال به عناصر قدرتمند در سيستم هاي اداري باعث آشفتگي بازار و افزايش افسار گسيخته قيمت ها ميشوند. اگر نقش دولت نظارت و كنترل بازار و تعديل متغيرهاي اقتصادي نيست پس كار دولت در يك نظام اقتصادي چيست؟ تا كي بايد منتظر بود تا يك مسئله تبديل به يك بحران شود و در نهايت هيچ راه حلي هم براي آن نداشته باشيم. اقتصاد ايران چه بخواهيم چه نخواهيم در سراشيبي سقوط قرار گرفته و اين سقوط نتيجه تجميع عواملي است كه هر يك در حال كشاندن آن به ورطه نابودي است. عواملي كه بعضا خارجي و عموما داخلي است. از سودجويي دلالان و مفسدان اقتصادي گرفته تا كارمندان فاسد شاعل در دستگاههاي اجرايي و مسئولاني كه ناي تكان خوردن از پشت ميز خود را ندارند. همه و همه دست به دست هم داده اند تا اقتصاد ايران را ويران كنند به قيمت سود بيشتر. البته در مورد برخي دلالان و برهم زنندگان نظم اقتصادي بايد گفت كه اگر اين افراد صرفا دنبال منفعت طلبي و سود شخصي بودند حداقل ذره اي وجدان داشتند تا وضع مردم را ببينند و سرعت چپاول خود را قدري كاهش دهند اما اين وضعيت ناشي از وجود برخي معاندان و متاسفانه عزم جمعي و جدي براي براندازي نظام است. اين اندازه دشمني با مردم فقط از كسي بر ميآيد كه قسم خورده نظام را به هر قيمتي نابود كند و گرنه ذره اي مروت در وجود هر كسي هست.

دولت بايد قبول كند مشكلات در درون خود است. بايد به شديد وجه با مفسدان داخلي مبارزه كند. بايد جلوي رانت دزدي اختلاس را به هر نحوي شده بگيرد تا اعتماد از دست رفته مردم را بازگرداند.

مثال خانواده است كه از بين 10 بچه يكي به طاعون گرفتار شده ديگر مهر و محبت كارساز نيست بايد براي حفظ سايرين اين بچه را از خانه خارج كرد. چرا شرايط فعلي اقتصادي ايران به بچه تشبيه شده. همه نيك ميدانيم وقتي هر فسادي ريشه يابي شود به يكي از مسئولين خواهد رسيد. اكنون زمان مماشات و مسامحه با مسئولين فاسد نيست بايد قيد نسبت هاي خويشاوندي و دوستي و فاميلي را زد و با گناهكار به اشد مجازات رفتار كرد.

الان زمان آزمون رفتار نظام با مفسدين اقتصادي است؟ آيا توان آن هست كه با مفسد در هر مقام و مرتبه اي برخورد شود؟ آيندگان خواهند نوشت از اين بزنگاه تاريخي